گفتا که: چند راني؟ گفتم: که تا بخواني
گفتا که: چند جوشي؟ گفتم که: تا قيامت

دعوي عشق کردم سوگندها بخوردم کز
عشق ياوه کردم من ملکت و شهامت

گفتا: براي دعوي قاضي گواه خواهد
گفتم: گواه اشکم زردي رخ علامت

گفتا: گواه جرحست تر دامنست چشمت
گفتم: به فر عدلت عدلند و بي غرامت

گفتا: که بود همره؟ گفتم خيالت اي شه
گفتا: که خواندت اينجا؟ گفتم که: بوي جامت

گفتا: چه عزم داري؟ گفتم وفا و ياري
گفتا زمن چه خواهي؟ گفتم که لطف عامت

گفتا: کجاست خوشتر؟ گفتم: که قصر قيصر
گفتا: چه ديدي آنجا؟ گفتم: که صد کرامت

گفتا: چرا خاليست؟ گفتم: ز بيم رهزن
گفتا: که کيست رهزن؟ گفتم: که اين ملامت

گفتا: کجاست ايمن؟ گفتم که زهد و تقوي
گفتا: که زهد چه بود؟ گفتم: رو سلامت

گفتا: کجاست ايمن؟ گفتم: به کوي عشقت
گفتا: که چوني آنجا؟ گفتم: در استقامت

خامش که گر بگويم من نکته‌هاي او را
از خويشتن برآيي ني در بود نه بامت

ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها
خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن

از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی
بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن

ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده
بر آب دیده ما صد جای آسیا کن

خیره کشی است ما را دارد دلی چو خارا
بکشد کسش نگوید تدبیر خونبها کن

بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد
ای زردروی عاشق تو صبر کن وفا کن

دردی است غیر مردن آن را دوا نباشد
پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن

در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم
با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن

گر اژدهاست بر ره عشقی است چون زمرد
از برق این زمرد هی دفع اژدها کن

بس کن که بیخودم من ور تو هنرفزایی
تاریخ بوعلی گو تنبیه بوالعلا کن